१ जानेवारी २०२६ रोजी प्रदर्शित झालेला ‘क्रांतीज्योती विद्यालय – मराठी माध्यम’ हा चित्रपट म्हणजे केवळ एक सिनेमा नाही, तर आजच्या काळात हळूहळू हरवत चाललेल्या मराठी शाळा, मराठी शिक्षणपद्धती आणि मराठी भाषेच्या अस्तित्वावर टाकलेला थेट प्रश्न आहे.
हा चित्रपट पाहताना अनेक प्रेक्षकांच्या डोळ्यांत नकळत पाणी येते, कारण यात दिसते ती आपलीच गोष्ट, आपलाच भूतकाळ आणि कदाचित येणाऱ्या पिढीचं धोक्यात आलेलं भविष्य.
चित्रपटाची कथा – शाळा, आठवणी आणि संघर्ष
कथेचा केंद्रबिंदू आहे – एक जुनी मराठी माध्यमाची शाळा, जी पाडून तिथे ‘इंटरनॅशनल स्कूल’ उभारण्याचा निर्णय घेतला जातो.
“इमारत जितकी पॉश, शिक्षण तितकं चांगलं” असा गैरसमज समाजात खोलवर रुजलेला असताना, ही शाळा केवळ इमारत नसून माणसं घडवणारा कारखाना आहे, हे अधोरेखित करण्याचं काम चित्रपट करतो.
ट्रेलरमधील संवाद थेट काळजाला भिडतात –
लहानपणी वर्ग धुणं, ग्राऊंड झाडणं, एकत्र बसून अभ्यास करणं, खोड्या, मैत्री, पहिलं प्रेम, शिक्षकांची शिस्त आणि आपुलकी…
हे सगळं फक्त आठवणी नाहीत, तर संस्कारांची शिदोरी आहे, हे दिग्दर्शक प्रभावीपणे मांडतो.
संवादांची ताकद – चित्रपटाचा आत्मा
या चित्रपटाचं सर्वात मोठं बळ म्हणजे त्याचे जिवंत, खरे आणि बोचरे संवाद.
“गेल्या पाच वर्षांत हजारहून अधिक मराठी शाळा बंद पडल्या”
हे ऐकताना केवळ धक्का बसत नाही, तर स्वतःलाच प्रश्न पडतो –
आपण आपल्या भाषेची, आपल्या शाळेची लाज तर बाळगत नाही ना?
“छापखाना आणि कारखाना यात फरक असतो”
हा संवाद आजच्या शिक्षणव्यवस्थेवर मारलेला जोरदार टोला आहे.
अभिनय आणि मांडणी
अभिनय कुठेही बनावटी वाटत नाही.
शिक्षकांची तळमळ, विद्यार्थ्यांची निरागसता आणि व्यवस्थेची उदासीनता – हे सगळं अतिशय सहजतेने समोर येतं.
गाणी कमी असली तरी पार्श्वसंगीत आणि दृश्यरचना कथेला अधिक परिणामकारक बनवते.
चित्रपटाचा संदेश – मराठी शाळा वाचवा
रायगडाच्या मातीचा उल्लेख करत दिलेला संदेश हा चित्रपटाचा कळसाध्याय ठरतो.
“आम्ही आमची मराठी शाळा मारू देणार नाही”
हा संवाद फक्त पडद्यावरच नाही, तर प्रेक्षकांच्या मनात घुमत राहतो.
हा चित्रपट इंग्रजी शिक्षणाच्या विरोधात नाही,
तर मराठी शिक्षणाच्या अवहेलनेविरोधात आहे –
ही त्याची खरी ताकद आहे.
जन मेट्रो विशेष मत
‘क्रांतीज्योती विद्यालय – मराठी माध्यम’ हा सिनेमा प्रत्येक पालकाने, शिक्षकाने आणि विद्यार्थ्याने आवर्जून पाहायलाच हवा.
तो आपल्याला केवळ मनोरंजन देत नाही, तर जबाबदारीची जाणीव करून देतो.
– मराठी शाळा म्हणजे मागासलेपण नाही,
– मराठी भाषा म्हणजे कमीपणा नाही,
– आणि मराठी माध्यम म्हणजे अभिमान आहे –
हे ठामपणे सांगणारा हा चित्रपट आहे.